رنگ غروب تصويري از يادت را بر روح آشفته ام نقش مي  زند و کرانه هاي

درياي آرام چشمانم در رويايي که غرق در نظاره ي پيچ و تاب گيسوانت شده ،

با موجهاي اميد آشنا مي شود.

 روزهاست سينه ام با آتش فراقت مي سوزد ...

روزهاست که هر صبحدم مشتي از خاکستر  سينه سوخته ام را به دستان

مهربان نسيم سحرگاهي مي سپارم تا اگر سر بر آستان  مسير عبورت نهاد ،

 بر خاک قدمهايت بريزد.

پله پله تا اوج تجسم نگاهت پيش رفته ام  ولي رنگ نگاهت حجم آرزوهايم را در برگرفته و

طعنه غرور بر قامت افسرده خيالم مي کوبد.

غروب که با قهقهه مستانه اش از راه مي رسد ، دوباره بر اشکهاي تنهايي من مي خندد و

جاده ي انتظار را به طعنه برايم ، در آسمان نيلگون با خطوط مبهم و در رنگهاي افسرده

نقاشي مي کند .

و در آن لحظه بايدگلدان کوچک اميدم را روي تاقچه باريک انتظار در کنار پنجره خيالي يادت

بگذارم شايد شبنم مهربانيهايت دست نوازشي بر گلبرگهاي پژمرده نيلوفرهاي احساسم

بکشد.

غروب هم نمي تواند افسار روياهاي شيرين مرا در دست بگيرد ،

 هر چند هر روز برايم از باغچه هستي  رنگ هاي معصوميت و اندوه  به

ارمغان مي آورد ولي باز هم دلش برايم مي سوزد .

  آري اين غروب سنگ دل که خورشيد هستي بخش را از آغوش گلهاي وحشي

دور مي کند و در عمق دلِ سنگي و بي احساس خود مخفي مي سازد ،

 دلش برايم مي سوزد ...

 به چشمانم نگاهي مي اندازد ...

 و سرافکنده در زير باران سياهي شب  برايم دعا مي کند ...

صداي دعايش را در لابلاي زوزه بادهاي سرد زمستاني هر شب حس مي کنم...

 و شب...

اين تن پوش سياه آسمان...

آيينه تمام نماي رخساره خندان ستاره ها...

دوستش دارم...

شب را مي گويم...

شب در آغوش سکوت و سياهش هزاران ستاره خندان را جاي داده

دوستش دارم ،‌

چون هر شب آغوش مهربانش را برايم مي گشاد تا  در کوچه پس کوچه هاي

لحظات تاريکش به دنبال  رد پايي از تو باشم.

چه شبها که در اين کوچه هاي تنگ و باريک ، عطر عبورت مرا سرمست مي کند

 و چشمانم را تا خود صبح به کرانه بودن مي سپارم تا شايد  در لابلاي سوسوي

ستاره هاي خندان مسير نوراني عبورت را بيابد ...  

نشود فاش کسی آنچه میان من و تست 

تا اشاراتِ نـظر، نامه رسان من و تست 

گوش کن ! با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و تست 

 روزگاری شد و کس مردِ رهِ عشق ندید 

حالیا چشمِ جهانی نگران من و تست 

گرچه در خلوتِ رازِ دل ما کس نرسید 

همه جا زمزمه عشقِ نهان من و تست 

اینهمه قصه فردوس و تمنای بهشت 

گفتگویی و خیالی ز جهان من و تست 

 نقش ما گو ننـگارند به دیباچه عقل !

هر کجا نامه عشق است ، نشان من و تست 

سایه ! ز آتشکدة ماست فروغ مَه و مِهر

 وه از این آتش روشن که به جان من و تست

به چه مانند کنم موی پریشان تو را؟
به دل تیره شب؟
به یکی هاله دود؟
یا به یک ابر سیاه-
که پریشان شده و ریخته بر چهره ماه؟
به نوازشگر جان؟
یا به لطفی که نهد گرم نوازی در سیم ؟
یا بدان شهله شمعی که بلرزد به نسیم؟

به چه مانند کنم حالت چشمان تو را؟
به یکی نغمه جادویی از پنجه ی گرم؟
به یکی اختر رخشنده به دامان سپهر؟
یا به الماس سیاهی که بشویندش در جام شراب؟
به غزل های نوازشگر حافظ در شب؟
یا به سرمستی طغیان گر دوران شباب؟

به چه مانند کنم سرخی لبهای تو را؟
به یکی لاله شاداب که بنشسته به کوه؟
به شرابی که نمایان بود از جام بلور؟
به صفای گل سرخی که بخندد در باغ؟
به شقایق که بود جلوه گر بزم چمن؟
یا به یاقوت درخشانی در نور چراغ؟

مرمر صاف تنت را به چه مانند کنم؟
به بلوری رخشان؟
یا به پاکی و دل انگیزی برف؟
به یکی ابر سفید؟
یا به یک مخمل خوشرنگ نوازشگر نرم؟
به یکی چشمه نور؟
یا به سیمای گل انداخته از دولت شرم؟
به پرندی که کند جلوه گری در مهتاب؟
به گل یاس که پاشیده بر آن پرتو ماه؟
یا به قویی که رود نرم و سبک در دل آب؟

به چه مانند کنم؟
من ندانم
به نگاهی تو بگو-
به چه مانند کنم...؟!

رنگ لحظاتم  شده ای 

برای تو که زیباترین رنگهایی

رنگی و دور از رنگارنگی

برای تو که زندگی با تو معنا و معنا با تو زندگی می کند

برای تو که هدیه ای برای تمامی صبوریهایم هستی

برای تو که هنوز نمی دانم از کجاو چگونه آمدی

وتنها یک روشنی هستی در ورای تمامی تاریکیها

تو را میخوام تا ابد تا بودن تا هستن و برای تمامی تا هایم

و آرزو می کنم جزیره ای باشی ناشناخته

ودری باشی که تنها کلید دارت من باشم

هر چند این را خودخواهی من بدانی

که به دستش سبدی خاطره داشت

داشت در پای چناری غمگین

تخم آواز قناری می کاشت 

دیدم او را که در آن گوشه ی باغ

دست در گردن گلها انداخت

سوز می آمد واو شالش را

روی یک پیچک تنها انداخت

برف را از سر یک بید تکاند

 دست یخ بسته ی او را ها کرد

زیر آن بید دو زانو زد و بعد

با یخ روی گلی دعوا کرد

زیر سنگینی یخها وقتی

 کمر ترد اناری خم شد

دل او نیز ترک خورد وشکست

 چهره اش غم زده و در هم شد

 وقتی از باغ جدا شد دیدم

 صورتش خیس و دلش غمگین بود

سبد خاطره اش را بخشید

به کلاغی که لب پرچین بود